ყველას აინტერესებს, მაგრამ ცოტას სურს საუბარი — სექსუალური განათლების პარადოქსი

რამდენიმე თვის წინ ერთ-ერთ სატელევიზიო გადაცემაში წყვილების ინტიმურ ურთიერთობებზე ვსაუბრობდი.

გადაცემიდან ამოჭრილმა ერთმა მოკლე ფრაზამ სოციალურ ქსელში 700,000-ზე მეტი ნახვა დააგროვა.

მოვიდა ასობით კომენტარი.

ზოგი მემხრობოდა. ზოგი კატეგორიულად არ მეთანხმებოდა. ზოგი კამათობდა. ზოგიც უბრალოდ ბრაზობდა.

მაგრამ ყველაზე მეტად ერთმა რამემ დამაფიქრა.

ჩემი გამოცდილებით, სექსუალურ განათლებაზე არც ერთ ლექციას, სტატიას, საჯარო დისკუსიას ან პროფესიულ შეხვედრას მსგავსი გამოხმაურება არასოდეს მოჰყოლია.

თითქოს საზოგადოება ერთდროულად ორ ურთიერთსაწინააღმდეგო გზავნილს გვიგზავნის:

„ეს თემა ძალიან გვაინტერესებს.“

და ამავე დროს:

„ამ თემაზე მშვიდად საუბარი მაინც გვიჭირს.“

თუ სექსუალობა ასეთ ინტერესს იწვევს, რატომ გვიჭირს მასზე განათლებაზე დაფუძნებული საუბარი?

რატომ შეუძლია ერთ ფრაზას ასიათასობით ადამიანის შეჩერება, მაშინ როდესაც რეალური ცოდნა ისევ ერთ-ერთ ყველაზე დიდ ტაბუდ რჩება?

ინფორმაცია ბევრია. განათლება — ნაკლები.

დღეს თითქმის ყველაფერზე შეგვიძლია პასუხის პოვნა.

ბავშვს რამდენიმე წამში შეუძლია გუგლში ნებისმიერი ინფორმაციის მოძიება. მოზარდს ხელმისაწვდომი აქვს ათასობით ვიდეო. ზრდასრულს შეუძლია ხელოვნურ ინტელექტს ჰკითხოს ის, რასაც საუკეთესო მეგობარსაც ვერ გაუმხელს.

მაგრამ აქ იწყება მთავარი პრობლემა.

ინფორმაციის სიმრავლე განათლებას არ ნიშნავს.

საკითხი ინფორმაციის ნაკლებობა აღარ არის. საკითხია — ვისგან ვიღებთ მას.

თუ ბავშვი, მოზარდი ან ზრდასრული სანდო ინფორმაციას არ იღებს ოჯახში, სკოლაში ან პროფესიონალებისგან, ის მაინც იპოვის პასუხებს.

ოღონდ ხშირად ეს პასუხები მოდის:

პორნოგრაფიიდან; სოციალური ქსელებიდან; თანატოლებისგან; შემთხვევითი ინფლუენსერებისგან; ალგორითმების მიერ შერჩეული კონტენტიდან.

და როცა ეს ხდება, ჩვენ არ ვკარგავთ მხოლოდ ინფორმაციის კონტროლს — ვკარგავთ იმის კონტროლს, თუ რა ტონით, რა ღირებულებებით და რა სიფრთხილით მიეწოდება ეს ინფორმაცია ჩვენს შვილს.

რას ვერ გვასწავლის ინტერნეტი?

ინტერნეტს შეუძლია გვაჩვენოს სხეული. მაგრამ ვერ გვასწავლის ურთიერთობას.

შეუძლია გვაჩვენოს სურვილი. მაგრამ ვერ გვასწავლის თანხმობას.

შეუძლია გვაჩვენოს სექსი. მაგრამ ვერ გვასწავლის სიახლოვეს.

როგორც ფსიქოთერაპევტი, ხშირად ვხედავ, როგორ ბრუნდება ეს დეფიციტი ზრდასრულ ურთიერთობებში.

მახსოვს ერთი წყვილი, რომელიც ჩემთან ხუთი წლის ერთად ცხოვრების შემდეგ მოვიდა. გარეგნულად ყველაფერი რიგზე ჰქონდათ — სახლი, სტაბილურობა, ერთმანეთის მიმართ სითბოც კი. მაგრამ როცა ვთხოვე, ეთქვათ ერთმანეთისთვის, რა სურდათ ინტიმურობაში, ორივემ დუმილით უპასუხა. არა უხერხულობით — უბრალო, გაშეშებული, ბავშვობიდან ნაცნობი დუმილით. ერთმა მათგანმა საბოლოოდ თქვა: „არასოდეს მისწავლია, ეს სიტყვები ხმამაღლა როგორ ითქმის“. ეს არ იყო სურვილის ნაკლებობა. ეს იყო ენის ნაკლებობა.

ადამიანები ჩემთან მოდიან არა იმიტომ, რომ სიყვარული აღარ აქვთ, არამედ იმიტომ, რომ მათ არასოდეს უსწავლიათ:

როგორ ისაუბრონ საკუთარ სურვილებზე; როგორ თქვან „არა“; როგორ დააწესონ საზღვრები; როგორ გამოხატონ საკუთარი საჭიროებები; როგორ ისაუბრონ ინტიმურობაზე სირცხვილის გარეშე.

ბავშვობაში მიღებული დუმილი ხშირად ზრდასრულ ასაკში გაუცხოებად და ურთიერთობის კრიზისად ბრუნდება.

როცა ალგორითმები უფრო ძლიერია, ვიდრე განათლება

დღეს ახალგაზრდების მთავარი სასწავლო სივრცე ხშირად სოციალური ქსელებია.

თუ ისინი ყოველდღიურად TikTok-ზე, YouTube-სა და Instagram-ზე არიან, ალბათ სწორედ იქ უნდა ხვდებოდეთ ხარისხიანი განათლებაც.

მაგრამ პარადოქსი ისაა, რომ საზოგადოება განათლებას ითხოვს, ხოლო განათლებაზე საუბარი მაინც წინააღმდეგობას იწვევს.

კოლეგებში ხშირად ვხედავ, რომ სექსუალობაზე საუბარი პროფესიულ სივრცეშიც კი ბევრად უფრო დიდ სიფრთხილეს მოითხოვს, ვიდრე შფოთვაზე, დეპრესიაზე ან სტრესზე საუბარი — თითქოს ეს თემა კვლავ განსაკუთრებულ „ნებართვას“ საჭიროებდეს, რასაც სხვა კლინიკური თემები აღარ საჭიროებენ.

სექსუალობა ყველგანაა.

ფილმებში. რეკლამებში. მუსიკაში. სოციალურ ქსელებში.

მაგრამ როგორც კი საუბარი განათლებაზე, პასუხისმგებლობაზე, თანხმობასა და ემოციებზე გადადის, უცებ უხერხულობა იწყება.

ვის ხელშია ჩვენი განათლება?

დავუბრუნდები იმ ვიდეოს, საიდანაც დავიწყე.

დღეს ვფიქრობ, რომ იმ ვიდეოზე ადამიანები მხოლოდ სექსის ხსენების გამო არ რეაგირებდნენ.

ისინი რეაგირებდნენ თემაზე, რომელზეც ჩვენს საზოგადოებას ჯერ კიდევ არ უსწავლია მშვიდად საუბარი.

როდესაც ერთი ამოჭრილი ფრაზა 700,000 ადამიანს აჩერებს, ეს ალბათ იმას ნიშნავს, რომ ძალიან ბევრი კითხვა დაგვრჩა უპასუხოდ.

დღეს პრობლემა ინფორმაციის პოვნა აღარ არის.

პრობლემა იმის გადაწყვეტაა, თუ ვის მივანდობთ ჩვენს მენტალურ, ემოციურ და სექსუალურ ჯანმრთელობას.

რადგან თუ განათლება ვერ მივა იქ, სადაც ადამიანები რეალურად ცხოვრობენ, სწავლობენ და პასუხებს ეძებენ, იმ სივრცეს აუცილებლად სხვა ხმა დაიკავებს.

ხშირად უფრო ხმამაღალი. ხშირად უფრო სენსაციური. და ზოგჯერ — უფრო ტრავმულიც.

კითხვა დიდი ხანია აღარ არის: მიიღებენ თუ არა ადამიანები ინფორმაციას.

მთავარი კითხვაა: ვისგან მიიღებენ მას?